Je wandelde nog met me mee

Je wandelde nog met mij mee

Het was de laatste dag van mijn vakantie. Zondag 17-02-2019. Het begint zoals iedere andere ochtend. Mijn vriend had een ochtenddienst dus hij was op werk. Ik kom mijn bed uit en alle 6 de poezen komen me gedag zeggen. Altijd weer een fijne start van de dag! Iedereen die mij persoonlijk kent weet dat ik een grote dierenvriend ben. Ik maak een bakkie koffie en zit te bedenken wat ik deze dag allemaal wou gaan doen. Dat was o.a. de was vouwen, wasje draaien, de webshop controleren want die zou de volgende dag weer online zijn. Ik pakte de wasmand met schone was en zette die alvast op de bank. Ik ben een koffie drinker en ging nog even een bakkie maken één van de lieve poezen wandelde gezellig met mij Furry, een prachtige rode poes van 4 jaar jong. Ik dacht misschien is het eten of drinken op, nog gecontroleerd was allemaal prima. Ik loop terug naar de bank om aan de schone was te beginnen.

Het Spijt mij zo lieve Furry

Alle poezen hebben een beste vriendje hier in huis. En bij Furry is dat Ducky. Ik heb ze rond dezelfde periode in huis gekregen en zijn niet van elkaar te vinden. Terwijl ik bedenk dat ik de radio nog niet aan heb staan zie ik Furry en Ducky onder de salon tafel. Ducky deed een beetje raar en Furry lag heel vreemd meteen begonnen bij mij alarmbellen te rinkelen. Ik schreeuw haar naam maar geen reactie dit erg vreemd want ze reageert altijd! Ik spring op gooi de stoel opzij en pak Furry. Terwijl ze nog maar moeilijk ademhaalt steek in mijn vinger in haar keel (ik wist niet wat er gebeurde en dacht dat ze ergens in stikte) maar geen reactie. Terwijl ik haar levenloze lijfje in mijn armen heb en ze probeert te vechten probeer ik alles te doen wat ik kon bedenken. Op het moment dat je je mobiel het hardst nodig hebt ligt hij helemaal niet in de buurt. Ze word steeds zwakker en ik ga over op reanimatie terwijl ik haar naam tussendoor blijf schreeuwen. Maar ik weet helemaal niet hoe je een diertje reanimeert. Maar ik blijf proberen, de tranen rollen over mijn wangen, Ducky die niet van haar zijde wijkt, Furry gaf nog 3 keer een klein beetje adem terwijl ik haar in mijn armen heb en geeft het op. Mijn lieve Furry het spijt me zo!


Je wordt zo gemist


Het is een gemis in huis. Ducky is haar beste vriendinnetje kwijt. En ik? Ik voel een leegte. Furry was een heel bijzonder poesje en het leek altijd alsof ze bang was dat mij iets zou overkomen als ik moest hoesten of niezen. Dan kwam ze aangerend, mauwend en dan moest ik haar aaien zodat zij wist dat het goed ging. En dit breekt mijn hart, het moment dat zij mij het hardst nodig heeft is het mij niet gelukt haar te redden. Ik kon haar niet helpen, ik stelde haar en mij teleur. Het was een vreselijke ervaring die ik niet nog een keer wil meemaken. Lieve Furry, ik ben je dankbaar dat je 4 jaar mijn dagen mooier hebt gemaakt.

  Maris         Reacties (0)

Reacties (0)

Geen reacties gevonden.

Meer reacties